About me

Showing posts with label Nomadic and De-notified Tribes. Show all posts
Showing posts with label Nomadic and De-notified Tribes. Show all posts

Sunday, 19 July 2020

“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - ३)

सूत्रसंचालक:  मा. मदने सर, आपण येथे योग्य मार्गदर्शन केलेले आहे. आपल्या मार्गदर्शनातून दिसत आहे की जो युवक वर्ग आहे त्याला विचारधारेची पारख करण्यासाठी प्रशिक्षण देणे गरजेचे आहे हाच आपला संदेश आहे असं मला दिसते. इथे मी डॉक्टर माने सरांना पुढचा प्रश्न विचारू इच्छितो, जसं गांधीवादी, गोळवळकर वादी विचारधारा बाहेरून दिसताना आपल्याला वेगवेगळ्या दिसतात, असं वाटतं की गांधीवादी विचारधारा वेगळी आहे आणि गोळवळकर वादी विचारधारा वेगळी आहे, परंतु त्या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत, अशाच या दोन बाजूचे प्रवाह राजनीतीमध्ये पण आहेत, आणि आमच्या भटक्या विमुक्त समाजाचा जो युवावर्ग आहे तर ह्या युवा वर्गाचा वापर हे राजनीतीमध्ये कसा करतात आणि त्याच्या पासून जर समाजाला बाहेर काढायच असेल तर त्यांनी मग फुले शाहू आंबेडकरवादी विचारांकडे गेले पाहिजे याबद्दल आपण मार्गदर्शन करावे. 

डॉ. विजय माने: सर, एकदम बरोबर बोललात, आपल्याला कोणताही प्रश्न असेल किंवा कोणतीही समस्या असेल तर ते संविधानामुळे सुटणार आहे. कारण संविधानामध्ये समानता आहे आणि आपले हक्क आहेत. आपल्याला आयुष्यात वैज्ञानिक दृष्टिकोन हा खूप महत्त्वाचा आहे, आणि आपला भटका समाज हा पूर्णतः अंधश्रद्धा, रूढी परंपरा यांच्यात अडकलेला आहे. यापुढे जाऊन मी असं सांगेन जर आपल्याला आपला नेता निवडायचा असेल तर तो नेता आपल्या समाजासाठी किती सॅक्रिफाइस करेल, एखादा नेता हा जाती पुरताच मर्यादित राहतो, एखाद्या जातीतून एखादा नेता येतो आणि पक्ष त्याला पुढे उचलतात. तो नेता त्या जाती पुरताच मर्यादित राहतो. ओबीसी जातीच्या खूप सार्‍या संघटना आहेत, त्या सर्व संघटनांनी एकत्र येऊन व्यापक दृष्टिकोन ठेवणे गरजेचे आहे. आपण खूप वर्षापासून पाहत आहे की एखादा पक्ष हा एखाद्या जातीच्या समूहाला वापरून घेत असतो, तसेच एकदा का आपले काम झाले की तो पक्ष त्या जातीच्या नेत्याला आणि जातीला कसं बाहेर टाकतो हे आपल्याला उदाहरणासहित माहित आहे. 

सूत्रसंचालक:  डॉ. विजय माने सिरांनी जी मांडणी केलेली आहे कि आमच्या समाजाचे जे लोक आहेत ते जातीजातीमध्ये विखुरलेले आहेत, तसेच प्रत्येक जातीचा कोणता ना कोणता राजनीतिक पक्ष वापर करतो, आणि त्याचा वापर झाल्यानंतर त्याला फेकून देतो, याला आपण म्हणतो युज आणि थ्रू strategy आहे. आमच्या समाजाला फेकून दिल्यानंतर त्याला कळतं की आमचा वापर झालेला आहे, परंतु त्याला वापरल जात असतं, तेव्हा तो अभिमान बाळगत असतो की बघा मी कसा काय पुढे आहे. हि जी भावना आहे ती आमच्या समाजाला लक्षात घ्यावी लागेल, आमचं संघटन जरी छोट असेल, घर छोट असेल, तरी दुसऱ्यांच्या काचेच्या महालात जाऊन आमचा उद्धार होणार नाही. सर, आपणही सुंदर माहिती दिली त्याबद्दल आपला धन्यवाद. मी मा. उल्हास राठोड सरांकडे येतो, सर, ओबीसी समाजाचे जसे प्रश्न आहेत की त्यांची जातिगत जनगणना झाली पाहिजे, ओबीसी समाजाला त्यांच्या लोकसंख्येच्या प्रमाणामध्ये प्रतिनिधित्व मिळाले पाहिजे. तर हा जो प्रतिनिधित्वाचा मामला आहे तो एक गहन मामला आहे, आणि हा सोडवण्यासाठी जो भटके-विमुक्त समाजामध्ये इंटेलेक्चुअल फोरम आहे मंग या इंटेलेक्चुअल समुदायाने वरच्या समूहाशी समायोजन करण्यासाठी काय करावे लागेल, आणि त्याच बरोबर ब्राह्मणी वर्ण व्यवस्थेतील भटका विमुक्त हा भागच नाही आहे, आणि या समूहाच आत्ता ब्राह्मणीकरण करण्याचं काम सुरू आहे तर यातील नेमकी सभ्यता कोणती? 

मा. उल्हास राठोड: खरंतर जनगणना होन सर्व समाजाच्या दृष्टीने खूप गरजेचं आहे. जिसकी संख्या जितनी भारी उसकी उतनी भागीदारी म्हणतात ते खर आहे, म्हणून तर सत्यशोधक ओबीसी परिषद गेले वीस पंचवीस वर्ष सर्व जातींची जनगणना करण्याचे आंदोलन चालवलेल होतं. इथली जी शासन व्यवस्था आहे आणि ती मनुवाद्यांच्या हातामध्ये असल्यामुळे, मंडल आयोगापासून आम्हाला 27 टक्क्यांवर ठेवलेला आहे हे आपल्या सर्वांना विधीत आहे. अस आहे की, आमचे ओबीसी, भटक्या विमुक्तांसह सर्वच जेव्हा मंडल आयोग चालू होतं, तेव्हा फक्त मूठभर लोक आंदोलन करत होते, प्रकाश आंबेडकर, श्रावण देवरे, जनार्दन पाटील ही काही मंडळी होती, आम्ही त्यावेळी आंदोलन करत होतो आणि आमचा ओबीसी समाज राम मंदिर बांधण्यासाठी आयोध्याला गेलेला होता. तो सर्व काही गमावून बसला. जनगणना सर्वांचीच झाली पाहिजे, पण मुद्दा असा आहे की ह्या विचारांपर्यंत तो कसा येणार, माझी अस्मिता काय आहे, माझे संविधानिक अधिकार काय आहेत, आणि ते मला कसे मिळवता येतील. संविधान खरंच माझ्यासाठी राष्ट्रीय ग्रंथ आहे का, माझ्या कल्याणाचा ग्रंथ आहे का, याची ओळख सुद्धा आमच्या वर्गाला नसल्यामुळे हि आमची दुरावस्था झालेली आहे. आताशी आम्हाला संविधान कळायला लागलेलं आहे, पण संविधानातील विचार माझ्या कल्याणासाठी आहेत ते कळत नाहीये याचं कारण आहे सांस्कृतिक बदल. मनुवादी विचारसरणी आहे आणि संविधानिक विचारसरणी आहे यामध्ये ची फारकत आहे या फारकती मुळे या दोन्ही विचारांचा मेळ होत नाही, म्हणून आमचा ओबीसी किंवा भटका विमुक्त संविधान मान्य करत नाही. ते मान्य करण्यासाठी आमचं ओबीसी म्हणून विमुक्त म्हणून किंवा भटके म्हणून सांस्कृतिक परिवर्तन होणे गरजेचे आहे, आमच्या तांडा, पालावर जाऊन संविधान नुसतं वाचलं तर कळणार नाही, त्याचे तत्व सांगावे लागेल, ती तत्व तुमच्या संस्कृतीशी साधर्म्य आहेत ते सांगावं लागेल. 

उदाहरणासाठी सांगतो, बंजारा समाजाची संस्कृती काय आहे, पारधी समाजाची संस्कृती काय आहे. हि मनुवादी संस्कृती नाही आहे. हि आर्यांची संस्कृती नाही, ही ब्राह्मणी संस्कृती नाही, माझ्या बंजारा समाजामध्ये आणि विमुक्त मध्ये रामोशी म्हणा, पारधी म्हणा, त्यामध्ये दैववाद हा मूळ त्याच्या समाजामधला नाही आहे. बंजारा समाज कधीही दैववादी नाही, तो ईश्वरी पूजा करणारा नाही, तो लिंबाच्या झाडाखाली वर्षातून किंवा काही वर्षातून एकदाच पूजा करतो आणि ती पूजा हि देवाची, मूर्तीची नाही करत, तर तो जमिनीची पूजा करतो, मातीची पूजा करतो, वृक्षाची पूजा करतो, म्हणजे तो निसर्गाची पूजा करतो. हा समाज निसर्गपूजक आहे. निसर्गाने मला जीवन दिल आहे, म्हणून मी निसर्गाची राखण केले पाहिजे या विचाराचा आहे, आणि बुद्धांचे विचार यापेक्षा काय वेगळं होते. ज्या मातीने तुला जन्म दिला आहे, त्या मातीची राखण केली पाहिजे, ज्या पाण्यावर तू जीवन जगतो ते पाणी शुद्ध ठेवण्याच तुझं कर्तव्य आहे, हे जे विचार आहेत ते बंजारा समाजाच्या संस्कृतीशी जुळतात, म्हणून तर हा समाज निसर्गाच्या सानिध्यात राहिला, तो गावगाड्यात, वर्णव्यवस्थेत कधी घुसला नाही. हा समाज इथल्या कुठल्याच गोष्टीला धक्का न लागता, तुमच्या गावगाड्यात काय चालत त्याला धक्का न लागता ह्या सर्व गोष्टींपासून एकदम अलिप्त राहिलेला समाज आहे. या समाजाला जर आता मेन स्ट्रीम मध्ये आणायचं असेल, मूळ व्यवस्थेशी जर जोडायचं असेल तर येथील मूळ विचारसरणी कोणती आहे. दोन विचारसरणी आहेत, ब्राह्मणी आणि अब्राहमणी. आम्हाला कोणती विचारसरणी जवळची वाटते, कोणाशी मैत्री केली पाहिजे, आम्ही या अब्राह्मणी विचारसरणी म्हणजे फुले शाहू आंबेडकर विचारधारा.  फुले शाहू आंबेडकर विचारधारा म्हणजे काय, आंबेडकर म्हणजे काय, समता स्वातंत्र्य न्याय बंधुत्व हे विचार आम्ही शिकलो पाहिजे. पारधी आणि बंजारा मध्ये बंधुत्वाच नात जुळल पाहिजे, त्यांची मुलगी मी केले पाहिजे हे बंधुत्वाच नात आहे. या सांस्कृतिक परिवर्तनासाठी हनुमंत उपरे काका मला म्हणायचे, पोरा संविधान म्हणजे काय, संविधान फक्त वाचल म्हणजे संविधान समजलं असं नाही, जर हे संविधान समजलं तर मग तुमचे भटके अजून पर्यंत उपरे का राहिले? ते पूर्णपणे आंबेडकरवाद जगले, आंबेडकर वाद म्हणजे काय समता, बंधुता, न्याय, आणि बुध्द्धीजम शिवाय आंबेडकर वाद पूर्ण होत नाही मित्रांनो. 

सूत्रसंचालक: राठोड साहेब, आपण कार्यक्रमाच्या शेवटच्या टप्प्याकडे आहोत आणि आपण खूप सुंदर माहिती दिलेली आहे. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर संविधान सभेच्या शेवटच्या भाषणामध्ये हेच म्हणतात की, संविधानामध्ये मी जे तत्त्व घेतले आहेत ती समता, स्वातंत्र्य, बंधुता, न्याय, हि फ्रेंच राज्यक्रांतीतून घेतलेले नसून, ती मी माझे गुरू तथागत गौतम बुद्ध यांच्या विचारातूनच घेतलेले आहेत. जी व्यक्ती बुध्द्धांच्या जीवनशैली ने वागतो तो व्यक्ती स्वातंत्र्य, समता, बंधुता या तत्वाने वागतो, शाहू फुले आंबेडकरवादी, बौद्धवादी, कबीरवादी रविदासवादी आहे असे आपण समजावे. कार्यक्रमाच्या शेवटच्या संदेशवादी गोष्टींमध्ये आपल्याला एकच मिनिट बोलायच आहे, आपल्याकडे तीन मिनिट आहेत.  मा. झाकार्डे साहेब आजच्या कार्यक्रमाचा जो संदेश आहे की फुले शाहू आंबेडकरवादी विचारच भटक्या-विमुक्तांना संविधानिक हक्क आणि अधिकार देऊ शकतात यामध्ये आपण त्याला समअप करावे. 

मा. धनंजय झाकर्डे: सर्वप्रथम मी राठोड साहेबांना विनंती करेन, सर्वांना विनंती करेन, संस्कृती हा शब्द आम्ही टाळला पाहिजे. आमची कोणतीही संस्कृती नाही, आमची सभ्यता आहे आणि बंजारा समाजामध्ये संस्कृतीला धाटी म्हणतात, ऍक्च्युली ती आमची धाटी आहे आणि इथून पुढे आम्ही सभ्यता म्हणायला शिकलं पाहिजे. दुसरा महत्वाचा संदेश म्हणजे असा आहे, या भटक्या विमुक्त समाजातील युवकांना टार्गेट केलं पाहिजे, आणि त्यांना पकडून या सर्व गोष्टी सांगितल्या पाहिजेत, ही जबाबदारी जेवढी फुले-शाहू-आंबेडकरवादी विचारधारेतील लोकांची आहे तेवढीच जबाबदारी शिकल्या सवरलेल्या सर्व लोकांची आहे. ज्यांना ज्यांना ह्या गोष्टी कळलेल्या आहेत त्यांनी ह्या सगळ्या गोष्टी सांगितल्या पाहिजेत. तिसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे आम्ही अब्राह्मणी शब्द सुद्धा टाळला पाहिजे,  येथून पुढे आम्ही गैरआंबेडकरवादी म्हटलं पाहिजे. फुले-शाहू-आंबेडकर वाद आमचा प्रधान आहे, इतरांना आम्ही गैर-आंबेडकरवादी म्हटलं पाहिजे किंवा गैर-मूलनिवासी म्हटलं पाहिजे. 1931 ला आमची जनगणना गैर हिंदू म्हणून झालेले होती म्हणून आम्ही मूलनिवासी आहोत, आता इतरांना आम्ही गैर मूलनिवासी म्हटलं पाहिजे आणि आम्ही आमची ओळख मूळनिवासी म्हणून प्रस्थापित केली पाहिजे, त्यासाठी झटले पाहिजे, आणि त्यासाठी प्रबोधन केलं पाहिजे एवढेच मला म्हणायचे आहे. धन्यवाद.

सूत्रसंचालक: सर आपण एकाच मिनिटांमध्ये जबरदस्त अहावान समाजाला केल आहे. मी मा. मदने सरांना विचारू इच्छितो की, आपलं भटक्या विमुक्त समाजाला काय आहवान राहील, जेणेकरून जे युवक वर्ग आहे किंवा जे शिक्षण घेणारा वर्ग आहे यांना एकत्र करून संघटन करून त्यांना मोठ्या संघटनेचे कसं जोडता येईल. कारण छोट्या छोट्या संघटनेमध्ये त्यांची प्रगती होणार नाही तर त्यांना मोठ्या संघटनशी कसं जोडता येईल. 

मा. उत्तम मदने: बरोबर आहे, या समुदायांची परिस्थिती सुधारवयाची असेल तर आपल्याला सर्वप्रथम भटक्या-विमुक्तांन मधील जो युवक वर्ग आहे ह्या युवक वर्गाला पकडण्याची गरज आहे, कारण जेव्हा युवक वर्गाला आपण छोट्या छोट्या संघटनेमध्ये बांधून त्यांना मोठ्या संघटनेचे जोडून घेऊ तेव्हा मोठ्या संघटनेकडून यांना एक perspective मिळू शकतो. गाव पातळीवर, तालुका पातळीवर, किंवा जिल्हा पातळीवर ज्या संघटना आहेत त्या संघटनांची बांधणी करण्यासाठी आपल्याला एक सिस्टिम उभी करावी लागेल. आणि हि सिस्टीम कोण उभी करू शकते तर आपण जे सर्व आंबेडकरवादी आहोत किंवा भटक्‍या विमुक्‍त जातीतील जो शिकलेला वर्ग आहे या सर्वांनी यासाठी पुढाकार घेऊन काम करणं खूप गरजेचं आहे. हे काम करायला सुरुवात केल्यानंतर हे अशक्य आहे असं नाही, वेळ लागेल पण एक दिवस हे नक्कीच शक्य होईल, फुले शाहू आंबेडकरवादी विचारधारा भटक्यांच्या तांड्याव,  पालावर पोहोचलेली आपल्याला नक्कीच पाहायला मिळेल. धन्यवाद. 

सूत्रसंचालक: धन्यवाद मदने सर, आपण मोलाचा संदेश दिला, मी पुढे डॉ. विजय माने सर यांच्याकडे येऊ इच्छितो, आपल्याला जी जातीची ओळख दिलेली आहे ती जातीची ओळख आपल्या शत्रूने दिलेली आहे आणि हि जातीची दिलेली ओळख गौरवास्पद नाही, तर आपली जी मूळ ओळख आहे मूळनिवासी म्हणून ही मूळनिवासी म्हणून ओळख घेऊन समाजात वावरण्यासाठी आपण काय संदेश देऊ इच्छिता. 

डॉ. विजय माने: जात कोणाला सांगू वाटत नाही, मी जरी असलो तरी माझी जात मला सांगून वाटत नाही. कारण यातून न्यूनगंड येतो आणि याचा परिणाम पुढच्या व्यक्तीवर पडतच असतो, इथे मी एकच सांगेन, आपल्याला आपला इतिहास म्हणून आपल्याला सर्वच माहिती आहे, इथून पुढे आपल्या जातीतील आपल्याला जो नेता निवडायचा आहे तो आपल्या समाजासाठी किती साक्रीफाय करू शकतो हे पाहणे गरजेचे आहे, त्याच्या पुढे जाऊ आपल्याला संघटना बांधण्यासाठी काय काय उपाययोजना कराव्या लागतील यावर विचार करणे खूप गरजेचे आहे. 

सूत्रसंचालक: राठोड सरांना पण संदेशपर मेसेज मध्ये हेच विचारीन कि, आपल्या संघटनेचे नाव सत्यशोधक ओबीसी परिषद आहे, जो आपला भटका विमुक्त समाज आहे या समाजाला सत्यशोधकी विचार, समतासैनिक,  आणि कॅडर बिल्डिंग किंवा कार्यकर्ता निर्माण करण्याच्या प्रोसेस मध्ये आणण्यासाठी व्यापक संघटनेमध्ये कसं जोडता येईल. 

मा. उल्हास राठोड: सत्यशोधक चळवळ मध्ये मी खूप वर्षापासून कार्यरत आहे, त्यापूर्वी प्रा. मोतीराज राठोड यांनी स्थापन केलेल्या 'भारतीय आदिवासी भटके-विमुक्त युथ फ्रंट' या संघटने मध्ये मी कित्येक वर्ष मुंबई आणि मुंबई प्रदेश अध्यक्ष म्हणून काम करत आहे, भटक्या विमुक्तांच्या कामासाठी मी प्रा. मोतीराज राठोड आणि अन्य मंडळींबरोबर देशभर फिरलो आहे. भारतभर फिरून 191 जातींचा शोध घेतलेला आहे, त्यामुळे मला साधारण यांच्या सभ्येतेची ओळख आहे. सर्व भटक्यांची सभ्यता काय असली पाहिजे, त्यांचा कॉमन धागा काय आहे  तो आम्ही शोधला पाहिजे. भटक्या-विमुक्तांच्या शेकडो संघटना आहेत, मी आज एवढंच सांगेन की ज्या सर्व संघटना आहेत त्या सर्व संघटनांचे एखादं फेडरेशन करूयात, आणि त्यामध्ये समान मूल्य काय आहेत ते शोधून काढून आपलं मूल्य काय आहे तर फुले शाहू आंबेडकरी विचारधारा त्यामध्ये पेरली पाहिजे. 

सूत्रसंचालक: धन्यवाद सर, इथेच सर्वांचेच एकमत दिसत आहे, म्हणजे आमची कार्यपद्धती वेगळी आहे, किंवा आम्ही जे विषय हाताळत आहोत ते थोडे थोडे वेगळे आहेत, म्हणून काय आम्ही वेगळे नाहीत आमचा सर्वांचा उद्देश एकच आहे. या देशांमध्ये जी विषमतावादी व्यवस्था आहे त्या विषमतावादी व्यवस्थेमध्ये परिवर्तन घडवून एक क्रांती घडवून आणणे. देशांमध्ये समतावादी व्यवस्था आणणे, त्यासाठी आम्ही आमच्या वेगवेगळ्या संघटना मध्ये काम करत आहोत, त्यांना एकत्र आणण्याची गरज आहे हा संदेश आपल्या सर्वच वक्त्यांनी येथे दिलेला आहे. आपले सर्व वक्ते या परीचर्चेमध्ये आले, त्यामुळे आम्ही MNT New Network चायनल आपल्या सर्वांचे खूप खूप आभार मानतो. धन्यवाद.


“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - १)


“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - २)


“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - ३)




“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - २)

सूत्रसंचालक : हो सर, तुम्हाला तोच प्रश्न आहे की आज तुम्ही वैद्यकीय शिक्षण घेऊन पुण्यामध्ये एक नामांकित डॉक्टर आहात आपल्याला हा जो समाज आहे तर या समाजामध्ये किती मुलं शालेय शिक्षण घेऊ शकतात आणि हे शिक्षण घेण्यासाठी भटक्या-विमुक्तांच्या मुलांना काय समस्या येतात हे आपल्याला जाणून घ्यावे लागेल. 

डॉ. विजय माने: जसं मी म्हटलं की, कागदपत्रांशिवाय मुलांना ओळख नसते आणि त्यांना शाळेत पण जाता येणार नाही. शाळेत न गेल्यामुळे मुलं वंचित राहू शकतात आणि आपण जे म्हणतो उच्च-शिक्षण, उच्च शिक्षणासाठी आज काल पाहिल तर खूप कॉम्पिटिशन आहे. या कॉम्पिटिशनमध्ये प्रत्येकाला जावं लागणार आहे, पण सगळ्याच मुलांना मेडिकल मिळेल किंवा इंजिनिअरिंग मिळेल हे शक्य नाही. मग आपण त्यातून काय करू शकतो. गव्हर्मेंट सगळ्यांना जॉब देऊ शकत नाही तर आपण इतर काय उपाययोजना करू शकतो याबद्दल विचार करावा असं मला वाटतं. 

सूत्रसंचालक: धन्यवाद सर, मी आता पुढील चौथे पॅनलिस्ट आहे, ते राठोड सर, हे ह्या विषयातील अभ्यासक आहेत, आपल्याला प्रश्न विचारताना मी माहिती सांगू इच्शछितो, कि महाराष्ट्रमध्ये जो धोबी/ परीट समाज आहे. व इतर प्रांतांमध्ये बिहार असेल, मध्यप्रदेश असेल, उत्तर प्रदेश असेल, राजस्थान असेल येथील धोबी समाज अनुसूचित जातीमध्ये येतो. परंतु महाराष्ट्रात आल्यानंतर हे ओबीसी मध्ये येतात. आणि त्याच्यामुळे भारतातील इतर भागातील धोबी समाज आणि महाराष्ट्रातील समाज एकत्रित येत नाही किंवा इथला धोबी समाज इतर राज्यातील समाजा बरोबर एकत्रीकरण करत नाही, अशीच परिस्थिती आपल्याला भटके-विमुक्त समाजामध्ये सुद्धा दिसते, तर हा एवढ्या मोठ्या प्रमाणात विघटित झालेला जो भटके विमुक्सत समाज आहे या समाजाला संघटित करण्यासाठी कोणत्या मुद्द्यांवर आपण त्यांना संघटित करू शकतो यावर मार्गदर्शन करावे.  

मा. उल्हास राठोड: जय भीम, संघटित करण्याच एक सूत्र असायला पाहिजे, हे काम तुमच्या-आमच्यापैकी जे चळवळीचे लोक आहोत, विद्वान माणसे आहोत यांनी हे केलं पाहिजे. जसे आपण या पॅनलवर इतके लोक आहेत हे त्याचं काम आहे. भटक्या विमुक्तांची चळवळ गेले पन्नास वर्ष आपल्या देशामध्ये चालू आहे. 1871 पासून ही मंडळी सर्व गुन्हेगार म्हणून जेलमध्ये होते.  1952 मध्ये खरं स्वातंत्र्य या लोकांना मिळालेलं आहे, त्यामुळे संविधान कसं झालं, भारताला स्वातंत्र्य कसे मिळाल, याची काही माहिती या समाजाला नव्हती. यामध्ये विशेष करून पहिल्या ज्या 14 जाती आहेत त्यांना आपण विमुक्त म्हणतो.  डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर त्यावेळेस कायदेमंत्री होते. भारत स्वतंत्र होऊनही हा समाज अजून जेलमध्ये आहे आणि या समाजाला बाहेर काढायल पाहिजे हे लक्षात आल्यानंतर त्यांनी शिफारस केली आणि पंडित जवाहरलाल नेहरू यांनी सोलापूर मध्ये येऊन तारेची कुंपण तोडली आणि समाजाला बाहेर काढलं. त्यांनी त्या त्या राज्याच्या सरकारला आदेश दिले होते की या लोकांना एससी-एसटी मध्ये घाला आणि त्यांचे संविधानिक अधिकार मजबूत करा.  परंतु असं झालं की इतक्या वर्षानंतरही भटका विमुक्त समाज अजून स्वातंत्र्याची पोळी खाऊ शकत नाही, तो स्वतंत्र जीवन जगू शकत नाही, या देशातला भटका विमुक्त समाज या देशाचे नागरिकत्व सुद्धा पत्करू शकत नाही. यामध्ये एकता राहिलेले नाही. त्यांच्याकडे नागरिकत्वाच काहीतरी कागदपत्र हव आहे, त्यावेळेस वसाहतीतून बाहेर पडले तेव्हा त्यांना कोणताही दाखला दिला गेला नाही, जर त्यावेळेस ते सर्टिफिकेट दिल असतं तर कमीतकमी हे भारताचे नागरिक आहेत हे तरी लोकांना कळलं असतं. भटक्या विमुक्त समाजाला जे प्रतिनिधी हवे होते ते प्रतिनिधी सुद्धा आतच असल्यामुळे भटक्या-विमुक्त समाजाच कोणीच प्रतिनिधित्व करू शकलं नाही.  डॉ.  बाबासाहेब आंबेडकर कोणतरी होते आणि त्यांनी संविधान लिहिले यांची ओळखही त्या लोकांना वसाहतींमध्ये नव्हती. पण भटक्या-विमुक्तांनी हे समजून घेतलं पाहिजे की बाबासाहेबांनी आम्हाला इंग्रजांनी डांबून ठेवलेल्या या वसाहती मधून बाहेर काढण्यात खूप मोठा पुढाकार घेतलेला होता. संविधानामध्ये आजही आम्हाला सर्व हक्क प्राप्त होऊ शकतात परंतु प्रश्न आहे की आंबेडकरी विचारधारा जोपर्यंत आम्ही स्वीकारणार नाही तोपर्यंत संविधानिक हक्कापर्यंत जाता येणार नाही. आतापर्यंत सर्व वक्त्यांनी सांगितलं आहे कि आमची अवस्था ना घर का ना घाट का अशी आहे, आमच्यामध्ये एक वाक्यता नाही. 

आमच्या भटक्यांची अवस्था काय आहे, आमचा भटका काय करतो, सकाळी चार वाजता डुकऱ्या वाजवतो, पाच वाजता मसनजोगी येतो, सहा वाजता कोणी येतो, सात वाजता आमचा बहुरूपी येतो अशा प्रकारे दिवसभर 24 तास भटक्यांचे एक वेळापत्रक बनलेल आहे. रात्री दोन वाजता आमचा पारधी येऊन हल्ला करून डाका मारून तो शेवटचा झोपतो.  सकाळ-दुपार-संध्याकाळ सगळ्यांना वाटण्या करुन दिलेल्या आहेत.  हे इथल्या व्यवस्थेने निर्माण केलेली आमची परिस्थिती आहे. या व्यवस्थेतून जर बाहेर पडायचं असेल तर या पारंपारिक व्यवसायांना लाथाडलं पाहिजे. आता आम्ही संविधानिक राज्यामध्ये राहतो, आता आम्हाला कोठेही नोकरी करण्याचा हक्क आहे. आम्हाला वाटेल तसा आमचा व्यवसाय सुरू करण्याचा अधिकार आहे. आमच्या मध्ये दोन प्रकारचे लोक आहेत, एक कुशल गट आहे आणि एक अकुशल गट आहे. आमच्या मध्ये जे लोक कुशल आहेत ते घिसाडी आहेत, काही अवजारे बनवणारे, काही लोक आमच्या नावावर करोडो रुपये कमवून त्यांची तिजोरी भरत आहेत. आमची कला आम्हाला जोपासण्यासाठी आम्ही कधी प्रयत्न करणार आहोत. त्याला राष्ट्रीय दर्जा कधी देणार आहोत. आमच्या कुशल वर्गाला आम्ही एम.आय.डी.सी. मध्ये कधी गाळा मिळवून देणार आहोत, यांचा व्यवसाय कधी सुरू करणार आहोत. आज भटक्यांच्या प्रगतीसाठी कार्यशाळा भरण्याची खूप नितांत गरज आहे. तो शिकला पाहिजे. मनुवादी व्यवस्थेने आम्हाला गावोगावी रामायण सांगायला पाठवलेल आहे. आमच्या गीतेचा प्रचार करा. आमच्या देवा धर्माचा प्रचार करा, ते घालतील त्या भिक्षेवर आम्ही जगायचं आहे. भटक्यांना यातून पूर्णता बाहेर काढणं आवश्यक आहे. त्यांचं पुनर्वसन करणे आवश्यक आहे. ज्यांचे पुनर्वसन झालेला आहे ते मात्र आज स्थिर आहेत. मी बंजारा समाजातील आहे, बंजारा समाज सगळ्यात जास्त वाढत आहे. लोक म्हणत आहेत की बंजारा समाजातील लोकांनी लीडरशिप करावी पण तसं न करता प्रत्येक समाजाने आपले आपले प्रतिनिधी पुढे केले पाहिजेत. 

भटक्या-विमुक्तांनी एक मोठा आंदोलन उभे केले पाहिजे, आम्ही शेतीचे तुकडे मागून घेतले पाहिजेत. बघा कोरोना सारखा महारोग आमच्या देशामध्ये पसरलेला आहे आणि अशा परिस्थितीमध्ये सगळे कारखाने, व्यवसाय बंद आहेत, ज्यांच्याकडे शेतीचे तुकडे आहेत ते नीट जगत आहेत. त्यांना ना कोरोनाची भीती आहे, ना त्यांना पोटापाण्याची भीती आहे. भटका समाज शिकला पाहिजे. वसंतराव नाईकांची मेहरबानी त्यांनी येथे आश्रम शाळा उघडल्या आहेत. शैक्षणिक संस्था सुरू झाल्या आहेत. आमचं काम आहे आम्ही आमची मुलं तिथं पाठवली पाहिजेत. आमचं काम आहे आम्ही त्यांना शेतीचे तुकडे मागितले पाहिजेत. गायरान जमिनी आमच्या लोकांना दिल्यानंतर काढून घेतल्या खूप त्रास झाला.  

आज गरज आहे ती आम्ही सर्वांनी एकत्र येण्याची आणि शेतीचे तुकडे मागून घेण्याची.  जोपर्यंत आमचा समाज स्थिर होणार नाही तोपर्यंत आम्ही एन.टी.आर. मध्ये सुद्धा, एन.सी.आर. मध्ये सुद्धा, आणि सी. ए. ए. मध्ये सुद्धा आम्ही भारतीय नागरिक होणार नाही. खऱ्या अर्थाने महाराष्ट्रात सर्वात मोठा नागरिकत्वाच्या दृष्टिकोनातून प्रश्न कोणाचा असेल तर तो भटक्या विमुक्त समाजाचा आहे, कारण हा समाज गावोगाव भटकतो. त्यांची मुलं कुठे जन्माला आले, माझा जन्म मला माहित नाही कुठे झाला, तो तांड्यावर झाला की रस्त्यावर झालेला आहे. परंतु शाळेत गेल्यानंतर कुठेतरी एक नाव टाकून दिल आहे. पण खरं सांगतो माझं जन्मस्थळ अजूनही माझ्या दाखल्यावर लिहिलेलं नाही, माझ्या दाखल्यावर माझा धर्म लिहिलेला नाही. लोक म्हणत होते आम्ही बंजारे आहोत म्हणून आम्ही बंजारे आहोत. इथून पुढे आम्ही आमची संस्कृती निर्माण केली पाहिजे,  फुले शाहू आंबेडकरी विचारधारा स्वीकारण्यामागे कारण हे आहे, फुले शाहू आंबेडकरी चळवळ फार मोठी आहे, ती बाबासाहेबांचे विचार मांडणारी चळवळ आहे. सविधान मानणारी चळवळ आहे आणि संविधानातूनच प्रत्येक माणसाचं भलं होणार आहे................................................... 

सूत्रसंचालक: राठोड सर, आपण या चर्चेला पुढे कंटिन्यू करू, तुम्ही खूप छान माहिती दिलेली आहे. याच माहितीला पुढे घेऊन जाण्यासाठी मी धनंजय झाकर्डे  सरांना प्रश्न करतो, पूर्ण भारतीय स्तरावर ओबीसी हा जो घटक आहे तो म्हणजे,  जो भारतातील व्यक्ती शेड्युल कास्ट नाहीये, शेडूल ट्राईब नाहीये आणि रिझर्व कॅटेगरी बाहेरील म्हणजे जसं ब्राह्मण क्षत्रिय वैश्य नाहीये तर हा उर्वरित जो समाज आहे तो आदर बॅकवॉर्ड समाज आहे.  पूर्ण देशातला जो भटका विमुक्त समाज आहे याला जर कॉमन आयडेंटिटी अंतर्गत यायचं असेल आणि संविधानिक त्याची आयडेंटिटी आहे ते ओबीसी आहे. सामाजिक दृष्टिकोनातून आपण जे प्रचार-प्रसार करत आहोत आणि सामाजिक सभ्यता स्थापन करणार आहोत तर मग या समाजाचे आयडेंटिटी निर्माण करण्यासाठी तुम्हाला काय रोडमॅप सांगता येईल. 

मा. धनंजय झाकार्डे: धन्यवाद विशाल, अत्यंत महत्त्वाचा प्रश्न विचारलेला आहे. येत्या काळामध्ये जेव्हा सभ्यतेच्या बाबतीत काही कार्यक्रम फिल्डमध्ये घेऊ तेव्हा काही गोष्टी लक्षात येतीलच. जसं राठोड साहेबांनी सांगितलं तसं संघटित करण्यासाठी काहीतरी सूत्र असावं लागतं. मी इतिहासात जाऊन मध्ययुगात काळात येतो, जास्त वेळ नाही घेणार. थोडक्यात प्रयत्न करतो. जे लोक यज्ञ संस्कृतीला विरोध करत होते त्या लोकांना राक्षस, असुर असं म्हटलं जात होतं. इंग्रजांच्या काळामध्ये जेव्हा हेच लोक आपल्या स्वातंत्र्यासाठी भांडत होते तेव्हा त्यांना गुन्हेगार म्हटले गेलेल आहे. या लोकांना मात्र शिवाजी महाराजांनी गुप्तहेराच काम दिलेला आहे. जे लोक बहुरूपी, वासुदेव, रामोशी आहेत या लोकांचा शिवाजी महाराजांनी स्वराज्य स्थापन करण्यासाठी आपल्या बरोबर घेतलं आहे, म्हणजे त्यांना त्यांनी त्यांच्या शासन-प्रशासनामध्ये सहभागी करून घेतलेला आहे. जर या लोकांच्या क्षमतांना संधी दिली तर हे लोक काय करू शकतात हे आपण शिवाजी महाराजांच्या इतिहासाकडे पाहून शिकलं पाहिजे. या वर्गाला सर्व महापुरुषांशी जोडल पाहिजे, कारण या वर्गाला वेगवेगळ्या काळामध्ये वेगवेगळ्या नावाने ओळखल गेल आहे. मा. मदने साहेबांनी पण म्हटल आहे की तो वर्ग पशुपालक आहे, किंवा वेगवेगळ्या वर्गात विभागला गेलेला आहे. मानवी समाजाच्या उत्क्रांतीमध्ये जे काम या समाजाच्या वाट्याला आले, तेव्हा हि काम त्यांनी प्रामाणिकपणे केली. परंतु या कामामध्ये सुद्धा त्या त्या काळातल्या प्रशासनाकडून किंवा शासक जमातिकडून अडथळे निर्माण करण्यात आले, म्हणून इंग्रजांच्या काळात आपण पाहतो की सगळ्यात जास्त स्वातंत्र्यवीर कोण होते तर ते भटक्या विमुक्त समाजातील लोक होते. या लोकांनी इंग्रजांना सुखाने जगू दिलं नाही आणि याचाच वचपा काढण्यासाठी इंग्रजांनी त्यांना गुन्हेगार जमाती ठरवलं. 

आज पर्यंत हे लोक या गुन्हेगारीची समस्या भोगत आहेत. मी सुरुवातीला सांगितल्याप्रमाणे या लोकांची वेगवेगळी कॅरेक्टरीस्टिक्स आहेत आणि ह्यांचे कॅरेक्टरीस्टिक्स   घेतली आणि मापदंड लावले तर ते मापदंड शेड्युल कास्ट, शेड्युल ट्रायब यांच्याशी मिळती जुळती आहेत, काही लोक गावाच्या बाहेर राहत होते, कारागीर लोक आहेत, पशुपालक आहेत तर यांना ओ.बी.सी. मापदंड लागतात. जसं बंजाराला महाराष्ट्र मध्ये भटके-विमुक्त म्हणतात पण आंध्र प्रदेशामध्ये आदिवासी म्हणतात. या लोकांची अश छिन्नभिन्नता केलेली आहे, परंतु जेव्हा या लोकांचे पेहराव असतील, भाषा असतील किंवा अनेक काही गोष्ट असतील त्यांच्याकडे पाहिले तर त्यांच्यातील एकात्मता दिसून येते. मग ज्या या सर्व गोष्टी दिसून येतात त्या आपण पकडल्या पाहिजे त्या अलगत समोर मांडल्या पाहिजेत, आणि मग एकसूत्र पणे आपण त्यांना मूलनिवासी बहुजन या आयडेंटिटी खाली एकत्र करू शकतो. आपण वर्गवारी कमी केले पाहिजे आणि जातीव्यवस्थ कमी केले पाहिजे. अशा प्रकारे त्यांना एकत्र करून आपल्या हक्कासाठी लढा उभारला पाहिजे, यासाठी लढले पाहिजे, हे सांगितलं पाहिजे, आणि याच गोष्टी फुलेंनी शाहूंनी बाबासाहेबांनी आणि शिवाजी महाराजांनी सांगितलेल्या आहेत व त्यांच्या कृतीतून दाखवलेल्या आहेत. सर्व एकच आहोत हे जोपर्यंत आपण त्यांना पटवून सांगत नाही, त्यांच्यामध्ये पेरत नाही, तोपर्यंत आम्हाला त्यांना एका सूत्रात बांधता येणार नाही. या सर्वांनी हे समजलं पाहिजे की आम्ही या देशाचे मूलनिवासी आहोत आणि मूलनिवासी असल्यामुळेच वेगवेगळ्या काळामध्ये आम्ही स्वातंत्र्यासाठी लढलो. स्वातंत्र्यासाठी  लढलो म्हणूनच आम्हाला कधी राक्षस, असुर, गुन्हेगार म्हटलं गेलं. क्रांतिसिंह नाना पाटलांनी जेव्हा प्रतिसरकार स्थापन केलं तेव्हा या प्रतिसरकार मध्ये लोकांनीही दरोडे टाकले आहेत, चोऱ्या केल्या आहेत मग ते जर स्वातंत्र्यसैनिक होऊ शकतात तर मग या लोकांनी त्यांना हक्क मिळवण्यासाठी, स्वतःचं संरक्षण करण्यासाठी, हे सर्व केले तर हे स्वातंत्र्यसैनिक का होऊ शकत नाहीत. 

सूत्रसंचालक:  मा. झाकार्डे सर, तुम्ही येथे वर्गीकरण कमी करून एकत्रीकरण करणे गरजेचे आहे हा एक महत्त्वपूर्ण संदेश दिलेला आहे. देशामध्ये वर्गीकरण जास्तीत जास्त करा असा संदेश आपला शत्रू पक्ष समाजामध्ये पसरवत आहे परंतु आपल्याला समाजामध्ये एकत्र करण्याची मानसिकता निर्माण करायची आहे. मा. मदने सरांना मी प्रश्न विचारू इच्छितो की, जसं गांधीजींची एक विचारधारा आहे, त्यांची विचारधारा अशी आहे की, ज्या जातीत जो माणूस जन्माला आला आहे, आणि तो दहावी झालेला आहे किंवा त्याने चांगलं शिक्षण घेतलेला आहे. आता त्या व्यक्तीने काय करायचं तर तो ज्या समाजात जन्माला आलेला आहे त्या समाजाचे जे काम आहे तेच काम तू कर, अशा प्रकारची एक विचारधारा आहे त्याला गांधीवादी विचारधारा असे म्हणतात. आणि दुसरी एक गोळवळकरवादी विचारधारा आहे, जी अशी आहे की ज्या जातीत जन्माला आला आणि ज्या जातीचे जे कार्य आहे तेच कार्य त्या समाजाने करत राहावे, म्हणजेच स्टेटस्को वाली एक विचारधारा आहे. जशा परिस्थिती मध्ये तुम्ही आहात त्याच परिस्थितीमध्ये राहा, या अपरिवर्तनीय विचारधारा आहेत याउलट या देशांमध्ये फुले-शाहू-आंबेडकरवादी अशी एक विचारधारा आहे की जी क्रांतिकारी विचारधारा आहे. फुले यांची विचारधारा असे सांगते की आमचा जो समाज आहे, जो पर्यंत सत्याचा शोध घेणार नाही, त्याच्या समस्या कशा निर्माण झाल्या, त्या समस्येची कारण काय आहेत, या समस्या कशा सोडवाव्यात हे जोपर्यंत तो शोधणार नाही, तसेच बाबासाहेबांची समतेची विचारधारा जो पर्यंत तो समजणार नाही तोपर्यंत तो आपले संविधानिक अधिकार काय आहेत हे समजू शकणार नाही. तर मला आपल्याला हा प्रश्न विचारायचा आहे की गांधी, गोळकरवादी विचारधारेने भटक्या-विमुक्तांची प्रगती होऊ शकते का? कि फुले-शाहू-आंबेडकरवादी विचाराने भटक्यांचे प्रगती होऊ शकते आणि संविधानिक अधिकार प्राप्त होऊ शकतात या अनुषंगाने आपण आपल्या दर्शकांना माहिती द्यावी. 

मा. उत्तम मदने:  खऱ्या अर्थाने भटक्या विमुक्तांची परिस्थिती सुधरावयाची असेल तर भटक्या-विमुक्तांना फुले-शाहू-आंबेडकरी विचारधारे शिवाय  दुसरा पर्यायच नाही.  आंबेडकरी विचारधारा घेऊनच भटके-विमुक्त त्यांची परिस्थिती सुधारू शकतात, कारण जर आपण गांधी विचारधारा पाहायला गेलो किंवा गोळवळकर विचारधारा पाहायला गेलो, तर या विचारधारेमध्ये व्यक्तीची आयडेंटिटी पहा किंवा डिग्निटी पहा, मग ती व्यवसायाच्या अनुषंगाने असेल किंवा जातीच्या अनुषंगाने असेल या सर्वांमध्ये एक व्यक्ती म्हणून किंवा ह्युमन बीइंग म्हणून सर्व मानवी मूल्यांच हनन होत आहे. आणि त्याच्या अगदी विरुद्ध दिशेने आपल्याला फुले-शाहू-आंबेडकरवादी विचारधारा घेऊन जाते, ती आपल्याला आपल्या हक्काचे भाषा शिकवते, आपल्या कर्तव्याची भाषा शिकवते, आपल्याला समतावादी, समानतावादी ची भाषा शिकवते. तर या सर्व गोष्टी भटक्या-विमुक्त समाजाने आत्मसात करणे खूप गरजेचे आहे. कारण की भटके-विमुक्त म्हणून काही भटके काही राज्यांमध्ये शेड्युल कास्ट मध्ये असतील शेडूल ट्राईब मध्ये असतील आणि महाराष्ट्रात तर यांची सेपरेट कॅटेगरीज आहे. आपल्याला जे कॉन्स्टिट्यूशन सेफगार्ड मिळालेले आहेत तर या मिळालेल्या सेफगार्ड चा जास्तीत जास्त फायदा घेऊन जास्तीत जास्त समाजाला शिक्षणाच्या प्रवाहात आणणे गरजेचे आहे आणि जेव्हा हा समाज शिक्षणाच्या प्रवाहात येईल आणि शिकल्यानंतर आपण ज्या परिस्थितीत जगत आहोत, आपल्यावर ज्या पद्धतीने अन्याय अत्याचार होत आहेत, हे विदारक चित्र जेव्हा त्याच्या लक्षात येईल तेव्हा हा समाज पेटून उठणार आहे. या समाजातुन लोक शिकलेले नाहीत असं झालेलं नाही, या समाजातून काही थोड्याफार प्रमाणात लोक शिकलेले आहेत. बाबासाहेबांनी एक संकल्पना राबवली होती ती म्हणजे PAY BACK to SOCIETY.  डॉ. बाबासाहेबांच्या या पे बॅक टू सोसायटी या संकल्पनेला अनुसरून या समाजातून जे जे लोक शिकलेले आहेत त्यांनी आपल्या पाठीमागील समाज जास्तीत जास्त शिक्षणाच्या प्रवाहात कसा येईल, त्यासाठी आपल्याला काय करावे लागेल, कोणत्या उपाययोजना कराव्या लागतील, गाव पातळीवर, तालुका पातळीवर, व जिल्हा पातळीवर आपल्याला कोणत्या Strategy बांधाव्या लागतील, तसेच फुले-आंबेडकरी विचारधारा भटक्यांच्या पाला वरती, तांड्यावर पोचवण्यासाठी आपल्याला कोणत्या Strategy आखाव्या लागतील याचा विचार करणे अत्यंत गरजेचे आहे. खूपसाऱ्या संघटना आहेत, त्या काम करत आहेत परंतु खूप सार्‍या संघटना ह्या जातीपुरत्या मर्यादित आहेत. आणि त्या त्यांच्या जातीसाठी काम करत आहेत. आपल्याला कल्लेक्टीव काम करायचं म्हटलं, समायोजनाच्या भूमिकेतून काम करायचं म्हटलं तर आपल्याला या वेगवेगळ्या संघटनांचं एकत्रीकरण करणे गरजेचे आहे. हे एकत्रीकरण करून आपल्याला या संघटनांना हेही सांगणे महत्वाच आहे की फुले-शाहू-आंबेडकरी विचार भटक्यांची परिस्थिती बदलण्यासाठी किती महत्त्वाचे आहेत. गावोगावी जे युवक वर्ग आहे, त्यांना एकत्रित आणणे, त्यांना वेगवेगळे ट्रेनिंग देणे, मग या ट्रेनिंग मध्ये खूप वेगवेगळे प्रकार असतात पण मी म्हणेल की भटक्या-विमुक्तांना जर कोणत ट्रेनिंग द्यायचं असेल तर ते पहिल्यांदा संविधानिक ट्रेनिंग त्यांना एकदा कळू द्यात, आपले हक्क काय आहेत, ते आपण कसे मिळवू शकतो, हे त्यांच्यापर्यंत पोहोचणं खूप गरजेचं आहे. हक्क मिळवल्यानंतर आणि आपण शिक्षण घेतल्यानंतर आपल्याला अशक्य अशी कोणतीच गोष्ट नाही या सर्व गोष्टी भटक्यांच्या पाला पर्यंत, तांडा पर्यंत पोहोचन खूप गरजेच आहे. त्यासाठी युथ कॅडर बिल्डिंग होणं खूप गरजेचं आहे. युवकांना त्या पद्धतीने मार्गदर्शन होणे आणि मिळणे गरजेचे आहे. एकंदरीतच सर्व संस्था-संघटनांनी कलेकटीव विचार करणं खूप गरजेचं आहे. (भाग-३ वाचा)


“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - १)


“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - २)


“फुले-आंबेडकरी विचारच भटक्या-विमुक्तांना त्यांचे संविधानिक हक्क आणि अधिकार बहाल करू शकतात” (भाग - ३)




Saturday, 25 April 2020

मॉब लिंचिंग (पार्ट – १)


मॉब लिंचिंग (पार्ट – १)
                                                                                      उत्तम मदने 
पालघर मधील मॉब लिंचिंगच्या घटनेमुळे महाराष्ट्राबरोबरच देशभरातील वातावरण खूप तापले आहे आणि यावर वेगवेगळ्या स्तरावर टीका होत आहे, व याला राजकीय, धार्मिक व जातीय रंग दिले जात आहेत. जगातील सर्वात मोठी लोकशाही असलेल्या देश्यात अशा स्वरूपाच्या घटना घडणे हे खूप गृहनास्पद आणि लाजिरवाणे आहे. मॉब लिंचिंगच्या अशा घटना महाराष्ट्रात घडणे हि काही नवीन गोष्ट नाही, परंतु कोणत्या कारणामुळे मॉब लिंचिंगच्या घटना कुणाबरोबर घडत आहेत याचा विचार होणे गरजेचे आहे. आता पर्यंत बऱ्याच ठिकाणी धार्मिक भेदभाव व धार्मिक तिरस्कारातून घटना घडलेल्या आपण पाहिल्या आहेत, त्याच बरोबर जातीय भेदभाव व जातीय तिरस्कारातून हि मॉब लिंचिंगच्या खूप घटना घडत आहेत, आणि पुरोगामी समजणाऱ्या महाराष्ट्रातही हे खूप मोठ्या प्रमाणात घडत आहे.

जातीय व धार्मिक संघर्षाच्या व तिरस्काराच्या माध्यमातून जमावाने केलेली हिंसा पाहिली तर शिख विरुद्ध १९८४, ख्रीश्चन आणि इतर विरुद्ध २००९, मुस्लिमांविरुद्ध - गुजरात २००२, मुझ्झापानगर २०१३, बक्सा २०१३  तसेच दलितानविरूद्ध खूप ठिकाणी झालेली दिसून येते. दलितांविरूद्ध ऐतिहासिक जातीय हिंसाचार, ज्यात बलात्कार, खून आणि इतर प्रकारच्या शारीरिक हल्ल्यांचा समावेश आहे. ‘Amnesty International, India’ च्या रिपोर्ट नुसार भारतातील अशा गुन्ह्याच्या ७०% गुन्हे हे मागासलेल्या, दलित व मुस्लीम समाजावर घडत आहेत.

अशा स्वरूपाच्या मॉब लिंचिंगच्या घटना का घडत आहेत? या पाठीमागे खरच काही राजकारण आहे का? का, लोकं खूप निर्दयी होत चालली आहेत? लोकांना कायद्याची खरच भिती राहिली नाही का? लोकं कायदा का हातात घेत आहेत? का, हे सर्व कोणी घडऊन आणत आहे? या सर्व प्रश्नावरती सखोल विचार करणे गरजेचे आहे.

त्याचबरोबर, आतापर्यंत महाराष्ट्रात अफवातून घडलेल्या मॉब लिंचिंगच्या घटना पाहिल्या  तर यात बळी गेलेले लोकं कोण आहेत? आणि याच लोकांचा बळी का जात आहे? याचा विचार करणे हि खूप गरजेचे आहे.

गडचिंचले, पालघर घटना:
१६ एप्रिल २०२० रात्री ११.३० च्या दरम्यान दोन साधू आणि त्यांच्या गाडीचा चालक यांना जवळपास २०० लोकांच्या जमावाने दगड, काठ्या आणि सळयांनी ठेचून मारले. हि घटना पालघर जिल्ह्यातील डहाणू तालुक्यातील गडचिंचले या गावात घडली. जसा लॉक डाऊनचा  काळ सुरु झाला होता तसी या परिसरामध्ये whats app वर एक अफवा पसरत होती कि रात्रीच्या वेळी गावात साधू व डॉक्टर च्या वेशात लहान मुलांची किडनी चोरण्यासाठी लोकं/चोर येत आहेत. या घटनेत मारले गेलेले साधू सुरत ला त्यांच्याच परिचयातील एका साधूचा मृत्यू झाला होता म्हणून त्यांच्या अंत विधीसाठी चालले होते.

या साधूंची गाडी गडचिंचले या आदिवाशी गावात पोहोचताच तिथे लॉक डाऊन च्या काळात सुद्धा जमलेल्या  जवळ पास २०० लोकांच्या जमावाने गाडी आडवली व जमावाने या साधू व त्यांच्या गाडीच्या चालकाला मारण्यास सुरुवात केली. परिस्थिती खूपच गंभीर झालेली पाहून एका वन रक्षकाने तिथून जवळच असलेल्या कासा पोलीस ठाण्यात कॉल करून घडत असलेल्या घटनेबद्दल माहिती दिली. माहिती मिळताच कसलाही विलंब न करता पोलिसांच्या दोन सुमो गाड्या घटनास्थळी पोहचल्या. गडचिंचले गावात पोहचताच पोलिसांनी साधू व गाडी चालक यांना ताब्यात घेतले व गाडीत बसवले परंतु जमलेल्या जमावाने पोलिसांना न जुमानता पुन्हा साधू व गाडी चालकास आपल्या ताब्यात घेतले आणि दगड, काठ्या आणि सळयाने मारण्यास सुरुवात केले आणि आणि पोलिसांना न जुमानता त्यांना जीव जाई पर्यंत मारतच राहिले. हे साधू कोण होते तर ते होते गोसावी समाजे, कि जो समाज महाराष्ट्र मध्ये भटके-विमुक्त या सामाजिक प्र-वर्गात येतो.

राईनपाडा, धुळे घटना:
पोटाची खळगी भरण्यासाठी भिक्षा मागून जगणारे पाच ते सात कुटुंब धुळे जिल्ह्यातील साखरी तालुक्यामधील पिंपळनेर गावाबाहेर रस्त्यालगत आपली पाल टाकून वास्तव्याला आली होती, व आजूबाजूच्या गावात भिक्षा मागून आपले जीवन जगत होती. १ जुले २०१८ रोजी या कुटुंबातील ७ सदस्य जवळच असलेल्या राईनपाडा या साक्री तालुक्यातील आदीवाशी लोकांच्या गावात भिक्षा मागण्यासाठी गेले होते आणि त्याच दिवशी त्या गावचा बाजार होता. याच भागामध्ये काही दिवसांपासून whats app वर एक अफवा पसरत होती कि लहान मुलांना चोरणारी व त्यांच्या किडन्या काढून विकणारी टोळी सक्रीय झाली आहे, अशा अफवांना  whats app वर पेव आला होता त्यामुळे स्थानिक लोकांमध्ये भीतीचे वातावरण निर्माण झाले होते. राईनपाडा मध्ये बाजाराचा दिवस पाहून हे भिक्षेकरी तिथे भिक्षा मागण्यासाठी पोहचले आणि लोकांना या भिक्षेकारांबद्दल काय वाटले याचा अंदाज भिक्षेकारांना येण्याच्या अगोदरच स्थानिक लोकांनी भिक्षेकरी लोकांना मारण्यास सुरुवात केली. बाजाराचा दिवस असल्यामुळे लोकांचा जमाव मोठा झाला आणि त्यांनी भिक्षेकरींना लाथा, बुक्या, दगडाने मारण्यास सुरुवात केली. या सात भिक्षेकरी मधील दोघे जन पळून जाण्यास यशस्वी ठरले परंतु जे पाच लोकं जमावाच्या हाती लागली त्यांना मार-हान करत जमावाने गावच्या ग्रामपंचाय कार्यालयामध्ये कोंडून ठेवले. या घटनेची माहिती मिळताच पोलीस घटनास्थळी पोहचले. पोलीस घटनास्थळी पोहचल्यानंतर हि जमावाने ग्रामपंचायत कार्यालयात ठेवलेल्या लोकांना लाथा, बुक्या व दगडाने मारण्याचे बंद केले नाही. घटनास्थळी आठ पोलीस असतानाही जमाव पोलिसांना न जुमानता या भिक्षेकरींना मारतच राहिला आणि शेवटी यात भिक्षेकरी लोकांना पोलिसांच्या उपस्थितीत आपला जीव गमवावा लागला. हे भिक्षेकरी लोकं कोण होते? तर ते होते, नाथ पंती डवरी गोसावी समाजाचे कि जो समाज महाराष्ट्रात भटके-विमुक्त प्रवर्गामध्ये येतो. या हत्याकांडात मृत पावलेले लोकं सोलापूर मधील मंगळवेढा तालुक्यातील खावे गावचे रहिवाशी होते.

कळमना, नागपूर घटना:
कळमना या नागपूर भागामध्ये चार लोकं साडी घालून भिक मागण्यासाठी सुरवात करतात आणि त्याच वेळेस कळमना भागातील काही युवक त्या भागातील लोकांना अलर्ट करतात आणि या चार लोकांचा पाठलाग करायला सुरवात करतात. काही दिवसांपासून या भागात अफवा पसरत होती कि, काही लोकं महिलांचे दागिने चोरने, विनयभंग- बलात्कार करणे या साठी फिरत आहेत आणि याच संशयातून या युवकांनी यांचा पाठलाग करण्यास सुरवात केली. या पाठलाग करणाऱ्या युवकांच्या संखेत वाढ होत गेली आणि या जमावाने या लोकांना मारण्यास सुरवात केली. हि घटना पोलिसांना समजताच पोलीस तिथे दाखल झाले परंतु पोलिसांना न जुमानता या जमावाने चार पैकी तीन लोकांचा बळी घेतला त्यातील एकाला पोलीस व्ह्यान मध्ये घालण्यात यशस्वी ठरल्याने त्याचा जीव वाचला. हे मरण पावलेले लोकं कोण होते? तर ते होते बहुरूपी समाजातील कि जो समाज भटके-विमुक्त सामाजिक प्रवर्गात येतो. हे सर्व लोकं मुळचे मोदीपुर गाव बुलढाणा येथील रहिवाशी होते.

वरील तिन्ही घटना पाहिल्या तर त्यातील पहिल्या दोन घटनामध्ये खूपच साम्य आहे. ज्या गावांमध्ये ह्या घटना घडल्या ती गावे आदिवाशी गावे आहेत. ज्या लोकांना मरेपर्यंत मारले ते लोकं भटके-विमुक्त प्रवर्गातील आहेत आणि ज्या अफवानमुळे त्यांना मारले गेले त्या अफवा हि लहान मुल चोरणारी व त्यांच्या किडन्या विकणाऱ्या टोळ्या फिरत आहेत अशा स्वरूपाच्या अफवा आहेत. तिसऱ्या घटने मध्ये हि लोकांना मारले गेले तो भाग मात्र आदिवाशी नव्हता. परंतु अशा स्वरूपाच्या अफवातूनच तोही प्रकार भटके विमुक्त लोकांबरोबर घडलेला आहे. ज्या-ज्या परिसरात अश्या अफवातून मॉब लिंचिंगच्या घटना घडत आहेत तिथे तिथे एक तर भटके-विमुक्त किंवा मागास प्रवर्गातील जातींच्या लोकांचाच बळी जात आहे.

सोशिअल मिडिया च्या माध्यमातून ज्या अफवा पसरत आहेत त्यांना बळी पडणारा लोकंसमुदाय कि ज्यांचा सोशीअल मीडियाशी तसा फारसा सबंध येत नाही कारण पोटाची खळगी भरणे हाच सर्वात मोठा प्रश्न अजून त्यांच्या समोर उभा आहे तो कसा सोडवावा याचे उत्तर त्यांच्याकडे नाही. अशा अवस्थेत ते अजून सोशिअल मिडिया या प्रकारापर्यंत पोहोचूच शकले नाहीत किंवा तो प्रकार काय आहे हेच आजून कित्येकांना माहित हि नाही, परंतु त्याच सोशिअल मिडियाचा वापर करून बुद्धीचा वापर न करणार्यांमुळे आज त्यांना आपला जीव गमवावा लागत आहे हे एक भयाण वास्तव आहे. अशा सोशियल मिडिया मधून पसरलेल्या अफवामधून ज्यांचा बळी जात आहे त्यांच्यावर अवलंबून असणाऱ्या त्यांच्या कुटुंबावर अजूनच भयंकर परिस्थिती ओढवत आहे व भीतीचे वातावरण निर्माण होत आहे.

आता यातून सर्वात मोठा प्रश्न निर्माण होतो तो असा कि, अशा सोशिअल मिडिया मध्ये अफवा कोण तयार करत आहे व पसरवत आहे आणि का? खरच पोलीस या गोष्टीचा शोध घेऊ शकत नाहीत का? आपली सायबर यंत्रणा एवढी कुचकामी झाली आहे का?

या घटनांतून अजून एक गोष्ट समोर येत आहे ती म्हणजे या आदिवाशी बांधवांनी टोकाच्या भूमिकेला जाने. आदिवाशी बांधवांची संस्कृती, परंपरा व वैशिष्टे पाहिले तर आदिवाशी समुदाय हा लाजाळू आणि तसा फारसा इतर जगाशी संपर्कात न येणारा समुदाय, मंग या समुदायाकडे अशी टोकाच्या भूमिकेला जाणारी ताकद कुठून येते. समजा, अशे समजले कि या लोकांनी हे स्व: संरक्षणासाठी केले तर मंग या झालेल्या घटना पाहिल्या तर अशे दिसते कि घटना घडत असतानी पोलीस त्या ठिकाणी पोहचलेले आहेत (संरक्षणासाठी) तरीही पोलिसांच्या उपस्थितीत हा जमाव लोकांना जीव मरेपर्यत कसा काय मारू शकतो? का, त्यांना अशा घटना करण्यासाठी कोणी प्रवृत्त करत आहे? पोलीस उपस्थित असताना यावर काहीच एक्शन का घेऊ शकले नाहीत? लोकं कायदा का हातात घेत आहेत? त्यांना कायद्याची भिती राहिली नाही का? सोशिअल मिडियाच्या माध्यमातून अफवा पसरवणे व अशा घटना घडऊन कायदा कानून हातात घेणे, कायद्याची भिती नाहीशी करणे, पोलीस यंत्रणेला कुचकामी ठरवणे हे सर्व करण्यासाठी समाजातील काही मास्टर माईनड तर काम करत नाहीत ना? अशा स्वरूपाच्या घटना घडवणे व समाजात अराजकता माजवणे तेढ निर्माण करणे असा अजेंडा राबवला जात आहे का? अशा सर्व प्रश्नावर सामान्य जनतेने चिकित्सक पणे विचार करणे गरजेचे आहे.

 या समाज व्यवस्थेने भटक्या विमुक्तांना या समाजात जे स्थान दिले आहे व समाजाचा त्यांच्याकडे पाहण्याचा जो दृष्टीकोन समाज व्यवस्थेने तयार केला आहे यावर मात करून स्वत: ला विकास प्रवाहात आणणे हे त्याच्यासाठी खूप मोठे आव्हान निर्माण झाले आहे.  

(या राईटअप मध्ये उपस्थिती केलेल्या सर्व प्रश्नाची उत्तरे पार्ट – २ मध्ये विस्ताराने येतील)  







Saturday, 4 April 2020

कोरोना व्हायरस आणि भटके विमुक्तांची फरफट

उत्तम मदने 

जगाचा आणि भारताचा प्राचीन काळापासून चा इतिहास पहिला तर जग आणि भारत खूप साऱ्या संकटांना सामोरे गेले आहेत, मंग यात परकियांची आक्रमणे असूद्यात कि नैसर्गिक संकटे असूद्यात. जगाने आणि भारताने खूप वेळा वेगवेगळ्या महामारींना तोंड दिल आहे, १९१० मधला कॉलरा, १९१८ मधला स्पनिश प्ल्यु, १९५७ मधला एशियन प्ल्यु, १९६८ मधला होंककोंग प्ल्यु, १९८१ आणि २००५-२०१२ मधल एच.आय.व्ही. एड्स, २००९ मधला स्वाइन प्ल्यु, २०१५-१६ मधला एबोला, आणि आता पूर्ण जग आणि भारत ज्याला तोंड देत आहे असा कोरोना व्हायरस. कोरोना व्हायरस चा उगम हा चीन मधला समजला जात आहे, परंतु कोरोना व्हायरसच्या उगमाला धरून वेगवेगळे विचार व मते प्रसार माध्यमातून जनतेसमोर येत आहेत आणि यातच अमेरिका आणि चायना आपल्या आंतरराष्ट्रीय राजकारनाची पोळी भाजून घेत आहेत. राष्ट्रीय व आंतरराष्ट्रीय प्रसारमाध्यमातून समोर आलेल्या माहिती नुसार कोरोना व्हायरसचा चीनमधील हुबई प्रांतातील वूहान शहरात उगम झाला. वूहान शहरामध्ये डिसेंबर २०१९ मध्ये कोरोना पिडीत रुग्ण निदर्शनास आले. चीनमधील ‘साउथ चायना मोर्निंग पोस्ट’ हे संकेतस्थळ असा दावा करत आहे कि चीन मध्ये कोरोनाचा पहिला रुग्ण १७ नोव्हेंबर २०१९ मध्ये आढळला होता. जागतिक आरोग्य संघटनेच्या (डब्ल्यू.एच.ओ.) अहवालानुसार कोरोना व्हायरस चा पहिला पोझिटिव्ह रुग्ण ८ डिसेंबर २०१९ रोजी नोंदवला गेला. ‘द लंन्सेंट’ या वैदिकीय मासिकातील माहितीनुसार वूहान झीयिताण या रुग्णालयात पहिला कोरोना व्हायरस चा रुग्ण १ डिसेंबर २०१९ मध्ये सापडला. डिसेंबर २०१९ पासून ते मार्च २०२० पर्यंत हा हा म्हणतां कोरना व्हायरस ने जवळपास १५० हून अधिक देशांना विळखा घातला आणि पूर्ण जग याबद्दल खूपच चिंतीत गेले आणि बऱ्याच देशांनी कोरोना ला आळा घालण्यासाठी लॉकडाऊन घोषित केला. यानुसार भारत सरकारने हि २२ मार्च २०२० ला लॉकडाऊन घोषित केला आणि त्याला १०० टक्के प्रतिसाद जनतेकडून मिळाला. आरोग्य क्षेत्रातील व डब्ल्यू.एच.ओ. च्या तज्ञ मंडळीनुसार जो पर्यंत लस शोधण्याच काम चालू आहे तोपर्यंत लॉकडाऊन हाच एकमेव पर्याय आहे त्यानुसार कोरोना व्हायरस वर आळा घालण्यासाठी भारत सरकारने लॉकडाऊन पुढे कंटिन्यू करण्याचा निर्णय घेतला आणि भारतात लॉकडाऊन सुरु झाला. कोरोना वर आळा घालण्यासाठी लॉकडाऊन चा जो निर्णय घेतला गेला तो स्वगातःर्याच आहे परंतु लॉकडाऊन लागू करण्याच्या अगोदर जी काही थोडीफार पूर्व तयारी करण अपेक्षित होती किंवा लोकांची मानशिक तयारी करण्याची जी गरज होती ती कुठेतरी पूर्ण झाली नाही हे लक्षात आले. कारण २४ मार्च च्या लॉकडाऊन नंतर अशी सर्व लोकं कि ज्यांचे पोट तळहातावर आहे आणि ते भरण्यासाठी ग्रामीण भागातून शहरी भागात मोठ्या प्रमाणावर स्थलांतरीत  झाले आहेत मंग यात बांधकाम मजूर, असूद्यात, हमालाची काम करणारे मजूर असूद्यात किंवा इतर कोणत्याही असंघटीत क्षेत्रातील मजूर वर्ग असूद्यात हे सर्व मजूर वर्ग २४ मार्च नंतर आपल्या गावाच्या वाटेवर झुंडींनी चालत बाहेर पडलेले आपण पहिले. सर्व मजूरवर्ग ४०० ते ५०० कि.मी. चालत चालले होते आणि चालत असतानी न पाणी व अन्न बरोबर होत हि सर्व प्रसार् माध्यमातून जे दाखवलं जात होत ती न पहावणारी परिस्थिती होती आणि त्यात दुसरी मोठी गोष्ट म्हणजे लोकं एकत्र येऊ नये म्हणून लॉकडाऊन घोषित करण्यात आला आणि लॉकडाऊन मुळेच कुठेतरी लोकांच्या झुंडी च्या झुंडी रस्त्यावर आल्या. असे हे डोळ्यांच्या कडा ओले करणारे चित्र आपण प्रसार माध्येमामध्ये पाहिले परंतु याच्या व्यतिरिक्त देश्यामध्ये ज्यांना घर नाही आणि जे उघड्यावरच शहरात किंवा ग्रामीण भागात जिथे जागा मिळेल तिथे राहतात अशी खूप मोठी लोकसंख्या देश्यामध्ये आहे. या लोकसंखेमध्ये सर्वात मोठा वाटा आहे तो भटके विमुक्त लोकसंखेचा, National commission for De-notified, Nomadic and Semi-nomadic tribes च्या अहवालानुसार देशाच्या एकूण लोकसंखेच्या ७% लोकसंख्या भटके विमुक्त समुदायाची आहे. स्वातंत्र्ये मिळून सत्तर वर्ष होऊन गेली तरी हि अजून हा सर्व समुदाय भटक्या अवस्थेतच जगत आहे आणि आपल्या उदर निर्वाहासाठी गावोगावी व शहरामध्ये भटकत आहे. आपले पारंपारिक व्यवसाय करून हा समुदाय आपला उदर निर्वाह करत आहे. भटके विमुक्त समुदायाच्या पारंपारिक व्यवसायाचे स्वरूप पाहिले तर ते भटकंती करूनच केले जाणारे व्यवसाय आहेत परंतु खरा विचार करण्याची गरज आहे ती अशा व्यवसायांमुळे ते भटकंती करू लागले कि भटकंतीमुळे असे व्यवसाय करणे त्यांना भाग पडले? असो. हा एक वेगळा चर्चेचा विषय आहे.

देशामध्ये लॉक डाऊन जाहीर झाला आणि ज्या बिकट अवस्थेत भटके विमुक्त समाज जगत होता त्यांची ती अवस्था अजूनच बिकट झाली. कारण, लॉक डाऊन मुळे सर्व शहरे आणि गाव बंद झाली त्यामुळे  या लोकांचे व्यवसाय बंद पडले कि जे करून ते आपल हातावरच पोट गावोगावी व शहरोशेहरी फिरून भरत होते. पूर्वीच्या काळापासूनच या समुदायाला स्वता: च अस घर नाही कि जमीन नाही. हातावरच पोट भरण्यासाठी एका गावात चार दिवस तर लगचे तिथून दुसऱ्या गावी चार दिवस असा यांचा भटकंतीचा क्रम राहतो आणि त्यातह सर्वच ठिकाणी त्यांना गावाकडून प्रतिसाद मिळतोच असे नाही. काही गावांमध्ये या समुदायाच्या लोकांन्ना येऊ हि दिल जात नाही. ज्या गावात हे जातात तिथेच गावाच्या बाहेर चार दिवस वस्ती करून राहतात.
     ठिकाण: सावदा रोड, फैजपूर (पाल टाकून तात्पुरती राहण्यासाठी केलेली सोय)
अगोदरच समाज व पोलीस प्रशासन या समुदायंकडे गुन्हेगारीच्या नजरे पाहत आहे आणि हे पाहन गुन्हेगारी जमाती कायदा १८७१ च्या अस्थित्वात येण्या पासून चालू आहे ते आजही संपुष्टात येऊ शकले नाही हीच एक मोठी शोकांतिका आहे. कोरोना व्हायरस चा प्रसार होत आहे आणि गावात बाहेरून येणाऱ्या लोकांना मज्जाव करण्यासाठी गावो-गावी गावाच्या वेशी बंद करण्यात आल्या कि जे एक कोरोनाचा प्रादुर्भाव टाळण्यासाठी गावकऱ्यांनी उचलले चांगले पाउल आहे परंतु यात असे दिसून आले कि ज्या लोकांना गावचं नाही, घर नाही, जमीन नाही अशा ७% लोकसंखेने कुठे जायचं? काय खायचं? कुठे राहायचं? आणि या सर्वांनबाबाद कोणाला विचारायचं व कोणाकडे तक्रार करायची? हे सर्वात मोठे प्रश्न आज त्यांच्या समोर आहेत. भटके हे सतत आपल्या व्यवसायाच्या निमित्ताने गावो-गावी व शहरो-शहरी भटकत राहतात त्यामुळे यांच्याकडून कोरोना चा प्रादुर्भाव होण्याची भिती स्थायिक झालेल्या लोकंमध्ये वाढतंच चालली आहे. याकारणास्तव कोनत्याच गावात यांना थारा दिला जात नाही आणि सर्व बंद असल्यामुळे ते आपला व्यवसाय करून उदर निर्वाह हि करू शकत नाहीत. अशा उपासमारीत आपल्या मुला बाळांना कस जगवाव असा महामारीपेक्षा हि मोठा प्रश्न त्यांच्या समोर उभा राहिला आहे. कोरोनाची लागण होऊन मरण्याऐवजी कोरोना मुळेच उपाशी पोटी मरण्याची वेळ भटक्या विमुक्त समुदायावर आली आहे.

लॉक डाऊन मुळे गावोगावच्या वेशी झाल्या बंद (whatsaap ग्रुप वरील फोटो )
लॉकडाऊन मुळे गावो-गावी चालत  निघालेल्या लोकांची स्थिती लक्षात घेऊन खूप सारी लोकं मदतीसाठी पुढे सरसावली, त्यांच्यासाठी खाण्याची, राहण्याची सोय बऱ्याच ठिकाणी करून देण्यात आली, या सार्वांमध्ये पोलिसांनी खूप महत्वाची भूमिका पार पाडली  आणि यातूनच माणुसकी दिसून आली परंतु हे जे सर्व पाहायला मिळाले ते शहरांच्या ठिकाणी परंतु ग्रामीण भागातील भटक्या विमुक्त समुदायाच काय? यांची सोय कोण करून देणार? ज्यांची पोट हातावर आहे अश्या लोकांसाठी केंद्र सरकारने लगेच मदतीची घोषणा केली. देशाच्या अर्थमंत्री निर्मला सीतारमण यांनी एक लाख ७० हजार कोटी रुपयांची मदत जाहीर केली, ज्यामार्फत सर्वसामान्यांना वेगवेगळ्या मार्गांनी मदत दिली जाईल. अर्थमंत्री निर्मला सीतारमण यांनी जाहीर केले की पंतप्रधान जनधन खात्यांतर्गत बँक खाते असलेल्या सुमारे २०.५ कोटी महिलांना पुढील तीन महिन्यांकरिता दरमहा ५०० रुपयांची मदत दिली जाईल. ही रक्कम प्रत्येक महिन्यात या महिलांच्या बँक खात्यात थेट जमा केली जाईल. याशिवाय प्रधानमंत्री उज्ज्वला योजनेंतर्गत देशातील ८.५ कोटी बीपीएल कुटुंबांना येत्या तीन महिन्यांत मोफत सिलिंडर देण्यात येणार आहेत. उज्ज्वला योजनेंतर्गत साडेआठ कोटी महिलांच्या नावे गॅस जोडणी उघडण्यात आली होती. आता त्यांना पुढील तीन महिन्यांसाठी मोफत सिलिंडर देण्यात येतील असं मोदी सरकारकडून सांगण्यात आलं आहेत. तसेच प्रधानमंत्री अन्न योजनेंतर्गत पुढील तीन महिन्यांत ५ किलो अतिरिक्त गहू किंवा तांदूळ उपलब्ध होईल.  ८० कोटी लाभार्थ्यांना याचा लाभ मिळणार आहे. या व्यतिरिक्त १ किलो मसूरची तरतूद करण्यात आली आहे, हे सर्व धान्य नागरिकांना मोफत मिळणार आहेत. तसेच अर्थमंत्री निर्मला सीतारामन यांनी जाहीर केलं आहे की या लॉकडाऊनच्या काळात सरकार गरिबांना १.७० लाख कोटींची मदत करणार आहेत. केंद्रीय अर्थमंत्री निर्मला सीतारामन यांनी जाहीर केले की पीएम गरीब कल्याण योजनेंतर्गत महिला बचत गटांतर्गत दीन दयाळ राष्ट्रीय ग्रामीण आजीविका योजनेंतर्गत ७ कोटी कुटुंबांना लाभ देण्यात येणार असून त्यांची दुप्पट रक्कम २० लाखांपर्यंत जाईल. याच बरोबर वेगवेगळ्या राज्याच्या मुख्यमंत्र्यांनी हि मदतीची घोषणा केली. सरकाने हे गोरगरीबांसाठी उचललेले खूप चांगले पाउल आहे.

परंतू, केंद्र सरकार व राज्य सरकारने गोरगरीबांच्या मदतीसाठी खूप चांगले पाउल उचलले असले तरी प्रश्न उरतो तो ज्यांच्याकडे घर नाही व जे कोणत्याच गावचे रहिवाशी होऊ शकले नाहीत असे भटके विमुक्त समुदायातील लोकं. National commission for De-notified, Nomadic and Semi-nomadic tribes च्या अहवालानुसार अजून देशातील खूप साऱ्या भटक्या विमुक्त लोकांकडे रेशन कार्ड नाही, मतदान कार्ड नाही, मंग या लोकांनी कोणत्या बेस वर सरकारने घोषित केलेल्या मदतीचा लाभ घ्यायचा आहे?. गाव नाही, घर नाही तर मंग ह्या समुदायाची लोकं जनधन खाते कुठे काढतील?, घर नाही, रेशन कार्ड नाही तर मंग उज्वला गॅस जोडणी कुठून घेतील?. कोणत्याच गावचे रहिवाशी नसल्यामुळे यांना प्रधानमंत्री अन्न योजनेंतर्गत पुढील तीन महिन्यांत ५ किलो अतिरिक्त गहू किंवा तांदूळ उपलब्ध होणार आहे हा कोण देईल? अर्थमंत्री निर्मला सीतारामन यांनी जाहीर केलं आहे की या लॉकडाऊनच्या काळात सरकार गरिबांना १.७० लाख कोटींची मदत करणार आहेत, या १.७० लाख कोटींन मधल खरच किती पैसे भटके विमुक्त समुदायाच्या वाट्याला येतील हा न सुटणारा व उमजणार प्रश्न आज भटके विमुक्त समुदायासमोर पडला आहे.

महाराष्ट्रातील काही संस्था संघटना व कार्यकर्ते यांनी पुढाकार घेऊन महाराष्ट्राचे मा. मुख्यमंत्री उद्धव ठाकरे यांच्याकडे एक निवेदन पाठून भटके विमुक्त समुदायाच्या  प्रश्नाकडे या लॉकडाऊन च्या काळात लक्ष द्यावे अशी विनंती केली आहे. आता यावर सरकार कडून काय पावले उचलली जातील याकडे भटके विमुक्त समुदायाचे डोळे लागले आहेत.

Note: This article has published in 'Live Trends News' on 03.04.2020. Link: https://livetrends.news/?p=66539